ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΜΑΚΙΓΙΑΖ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ

Φαίνεται πως σιγά σιγά οδεύουμε στο τέλος της καραντίνας. Αυτής της πρωτόγνωρης κατάστασης που όλοι βιώσαμε. Και να κάτι που αμέσως αμέσως διαφαίνεται από όλο αυτό το διάστημα: ήταν (είναι;) μια κατάσταση συλλογική. Όλοι μαζί το βιώσαμε. Όλοι μαζί βρεθήκαμε σε αυτή την κατάσταση. Το βίωμά μας ήταν κοινό, δεν υπήρχε κάποιος που να μην χρειάστηκε να μείνει στο σπίτι του και να το περάσει με τον τρόπο που το πέρασε. Η διαχείριση του βιώματος είναι διαφορετική, ναι, αλλά ήμασταν όλοι μαζί σε αυτό.
Τι μας άφησε λοιπόν αυτή η κατάσταση; Προσωπικά, μετά το αρχικό σοκ του περιορισμού, άρχισα να βιώνω την κατάσταση σαν μια ευκαιρία για ξεκούραση και ενδοσκόπηση. Τρέχουμε τόσο καθημερινά, φροντίζουμε να θέτουμε τον εαυτό μας στον αυτόματο, σαν μια καλοκουρδισμένη μηχανή που οφείλει να παράγει και να δουλεύει μόνο. Όλα τα υπόλοιπα μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα, πολύ δε περισσότερο οι σκέψεις μας. Οι σκέψεις μας, μπαίνουν κάτω από το χαλί και μας επισκέπτονται συνήθως λίγο πριν τον ύπνο, όπου κι εκεί τις διώχνουμε για να κοιμηθούμε. Δεν έχουμε εκπαιδευτεί να δίνουμε σημασία στις σκέψεις μας και στα συναισθήματά μας. Έχουμε μάθει να δίνουμε προτεραιότητα και σημασία στων άλλων, ναι, αλλά όχι στα δικά μας. Και πολλές φορές το πιο άβολο πράγμα στον κόσμο είναι να μείνουμε μόνοι μας. Με τα συναισθήματά μας. Να τα ανοίξουμε και να τα παρατηρήσουμε. Τι νιώθω τώρα; Χωρίς να το εκλογικεύσω. Ποια αίσθηση έχω στο σώμα μου; Τι μου θυμίζει; Είναι διαδικασίες πολύ βοηθητικές που όμως τις έχουμε εξορίσει από την καθημερινότητά μας. Έχουμε μάθει να αφουγκραζόμαστε το σώμα μας όταν μας στέλνει κάποια μηνύματα, αλλά όχι το συναίσθημά μας. Γιατί η ζωή μας έχει πολλή φασαρία. Με την καραντίνα επήλθε μια ησυχία. Τόσο μέσα μας, όσο και στον πλανήτη. Η ατμόσφαιρα καθάρισε, στα νερά επέστρεψαν δελφίνια, η φύση άρχισε δειλά δειλά να ξεμυτίζει και να αναθαρρεύει. Αναγκαστήκαμε να γίνουμε λιγότερο καταναλωτικοί. Ναι, φυσικά, οι επιδρομές στα σούπερ μάρκετ δεν σταμάτησαν, αλλά αναγκαστήκαμε να φρενάρουμε παρορμητικές αγορές. Να δούμε αγαπημένα μας πρόσωπα. Ακόμα και να μαλώσουμε μαζί τους. Η σύγκρουση δεν είναι πάντα κάτι κακό.
Και τώρα; Τώρα, αισιοδοξώ. Επιλέγω να αισιοδοξώ. Τακτοποίησα λίγο το μέσα μου. Οργανώθηκα εσωτερικά. Επαναπροσδιόρισα λίγο τι είναι πραγματικά σημαντικό και τι όχι. Και περιμένω την επανεκκίνηση. Δεν θέλω να ξαναγυρίσω στο ίδιο. Θέλω να μπω σε έναν κόσμο πιο μεστωμένο, πιο τακτοποιημένο, αποτελούμενο από ανθρώπους που έχουν αποφασίσει να φροντίζουν τον εαυτό τους, το μέσα τους. Φοβάμαι; Ναι, φυσικά. Όμως, ίσως να πρέπει να επιλέξω τον μη φόβο. Ίσως πρέπει να δεχτώ αυτό που η Μαργαρίτα Καραπάνου έλεγε «η ζωή είναι αγρίως απίθανη». Ας της δώσουμε μια ευκαιρία να μας εκπλήξει.
Καλό μήνα.!!